اسکولیوز چیست؟

اسکولیوز انحنای غیر طبیعی ستوان فقرات است که معمولا در کودکی و نوجوانی تشخیص داده می شود.
منحنی های طبیعی ستون فقرات در قسمت های گردن، قفسه سینه و کمر وجود دارد اما در اسکولیوز این انحناها غیر طبیعی بوده و شانه و کمر فرد نامتقارن است. شیوع اسکولیوز در آمریکا 2 الی3 درصد تخمین زده می شود. زنان هشت برابر بیشتر احتمال دارد که به این بیماری مبتلا شوند.

اسکولیوز را می توان چنین طبقه بندی کرد: ایدیوپاتیک (ناشناخته)، مادرزادی (ناشی از ناهنجاری های جنینی یک یا چند مهره ستون فقرات)، عصبی عضلانی( مرتبط با فلج مغزی، ترومای نخاع، دیستروفی عضلانی، آتروفی عضلانی ستون فقرات و اسپینا بیفیدا )
علائم اسکولیوز:
-شانه های ناهموار

-خم شده بدن به یک سمت

-قرار نگرفتن سر بالای لگن

-ارتفاع متفاوت دنده ها و...

در یک مطالعه، حدود 23 درصد از بیماران مبتلا به اسکولیوز ایدیوپاتیک در هنگام تشخیص اولیه از کمردرد شاکی بودند. 10 درصد از این بیماران دارای بیماری زیربنایی مانند اسپوندیلولیستزیس، سیرینگومیلیا، بند ناف، دیسک فتق یا تومور نخاعی بودند. به دلیل تغییر در شکل و اندازه قفسه سینه، اسکولیوز ایدیوپاتیک ممکن است بر عملکرد ریوی تأثیر بگذارد. گزارش های اخیر در مورد آزمایش عملکرد ریوی در بیماران مبتلا به اسکولیوز ایدیوپاتی خفیف تا متوسط ​​، عملکرد ریوی کاهش یافته را نشان می دهد.

تشخیص
اسکولیوز معمولاً پس از تشخیص از طریق معاینه جسمی ، با انجام رادیوگرافی نخاعی، سی تی اسکن یا MRI تأیید می شود. منحنی با استفاده از روش Cobb اندازه گیری می شود. تشخیص مثبت اسکولیوز بر اساس انحنای تاج اندازه گیری شده در رادیوگرافی خلفی-قدامی بیشتر از 10 درجه انجام می شود. به طور کلی، اگر بیش از 25 تا 30 درجه باشد ، یک منحنی قابل توجه تلقی می شود. منحنی های بالاتر از 45 تا 50 درجه شدید محسوب می شوند و اغلب نیاز به درمان تهاجمی دارند.


اسکولیوز در بزرگسالان

اسکولیوز که در بزرگسالی اتفاق می افتد یا تشخیص داده می شود، از اسکولیوز در دوران کودکی متمایز است، زیرا دلایل اصلی و اهداف درمان در بیمارانی که قبلاً به بلوغ اسکلتی رسیده اند متفاوت است. اکثر بزرگسالان مبتلا به اسکولیوز می توانند به دسته های زیر تقسیم شوند: 1- بیماران مبتلا به اسکولیوز بزرگسالان که تحت عمل جراحی  قرار گرفته اند. 2- بزرگسالانی که در زمان جوانی تحت درمان قرار نگرفتند.3- بزرگسالان با نوعی اسکولیوز به نام اسکولیوز دژنراتیو( که در نتیجه افزایش سن به وجود می آید)

در یک مطالعه 20 ساله ، حدود 40 درصد از بیماران مبتلا به اسکولیوز بزرگسالان پیشرفت این بیماری را تجربه کردند. از این تعداد ، 10 درصد پیشرفت بسیار چشمگیری نشان دادند، در حالی که 30 درصد دیگر پیشرفت بسیار خفیفی را تجربه می کردند ، معمولاً کمتر از یک درجه در سال.

اسکولیوز دژنراتیو بیشتر در ستون فقرات کمر (کمر) اتفاق می افتد و بیشتر در افراد 65 سال و بالاتر مشاهده می شود. غالباً با تنگی نخاع یا باریک شدن کانال نخاعی همراه است، که اعصاب نخاعی را تحت فشار قرار داده و عملکرد طبیعی آنها را دشوار می کند. کمردرد همراه با اسکولیوز دژنراتیو معمولاً به تدریج شروع می شود و با فعالیت بدنی در ارتباط است. انحنای ستون فقرات در این نوع اسکولیوز اغلب جزئی است، بنابراین ممکن است در مواردی که روش های محافظه کارانه در تسکین درد نتیجه ندهد، جراحی توصیه می شود.

ارزیابی:
هنگامی که تشخیص اسکولیوز تأیید شد، چندین مورد برای ارزیابی وجود دارد که می تواند به تعیین گزینه های درمانی کمک کند:
بلوغ ستون فقرات، آیا ستون فقرات بیمار همچنان در حال رشد و تغییر است؟

میزان انحنا، منحنی چقدر شدید است و چگونه می تواند بر شیوه زندگی بیمار تأثیر بگذارد؟ محل قرارگیری منحنی، به گفته برخی از متخصصان، منحنی های قفسه سینه به احتمال زیاد نسبت به منحنی های مناطق دیگر ستون فقرات پیشرفت می کنند. امکان پیشرفت منحنی، بیمارانی که دارای انحنای بزرگ قبل از رشد و نمو  سن خود هستند ، احتمالاً پیشرفت منحنی را تجربه خواهند کرد.

پس از ارزیابی این متغیرها ، گزینه های درمانی زیر توصیه می شود:
مشاهده
در بسیاری از کودکان مبتلا به اسکولیوز ، منحنی ستون فقرات به اندازه ای خفیف است که نیازی به درمان ندارد. اما اگر پزشک نگران این باشد که منحنی در حال افزایش باشد ، ممکن است در طول بزرگسالی تصمیم بگیرد کودک را هر چهار تا شش ماه معاینه کند. در بزرگسالان مبتلا به اسکولیوز ، اشعه X معمولاً هر 5 سال یک بار توصیه می شود، مگر اینکه علائم به تدریج بدتر شود.


پوشیدن بریس

بریس ها فقط در بیمارانی که به بلوغ اسکلتی نرسیده اند مؤثر هستند. اگر کودک هنوز در حال رشد است و منحنی او بین 25 و 40 درجه است، ممکن است یک بریس برای جلوگیری از پیشرفت منحنی توصیه شود. پیشرفت هایی در طراحی بریس بوجود آمده است و مدل های جدیدتر در زیر بازو قرار دارند، نه در گردن. در حالی که بین متخصصان اختلاف نظر وجود دارد که نوع بریس موثرترین است ، مطالعات گسترده نشان می دهد که بریس ها در صورت استفاده مداوم و صحیح، پیشرفت منحنی را در حدود 80 درصد از کودکان مبتلا به اسکولیوز متوقف می کنند. برای اثربخشی بهینه ، بریس باید به طور مرتب بررسی شود تا از مناسب بودن آن اطمینان حاصل شود . همچنین ممکن است نیاز باشد که روزانه 16 تا 23 ساعت پوشیده شود تا رشد متوقف گردد.


عمل جراحی

در كودكان، دو هدف اصلی از عمل جراحی، جلوگیری از پیشرفت منحنی در بزرگسالی و كاهش ناهنجاری ستون فقرات است. اکثر متخصصان عمل جراحی را تنها در صورتی توصیه می کنند که منحنی ستون فقرات از 40 درجه بیشتر باشد و علائم پیشرفت وجود داشته باشد. این عمل جراحی بسته به نوع آن می تواند با استفاده از روش قدامی (از طریق جلو) یا رویکرد خلفی (از طریق پشت) انجام شود.

به طور کلی ، عمل جراحی در بزرگسالان وقتی توصیه می شود که منحنی ستون فقرات بیش از 50 درجه باشد و بیمار آسیب عصبی به پاهای خود داشته باشد و یا در حال تجربه علائمی در روده یا مثانه باشد. بزرگسالان مبتلا به اسکولیوز دژنراتیو و تنگی نخاع ممکن است نیاز به عمل جراحی رفع فشار با همجوشی نخاعی و یک روش جراحی از جلو و عقب داشته باشند.

تعدادی از عوامل می تواند منجر به افزایش خطرات مرتبط با جراحی در بزرگسالان مسن با اسکولیوز دژنراتیو شود. این عوامل شامل موارد زیر است: سن زیاد ، سیگاری بودن ، اضافه وزن و وجود سایر مشکلات بهداشتی و درمانی. به طور کلی، هر دو عمل جراحی و زمان بهبودی در بزرگسالان مسن با اسکولیوز طولانی تر پیش بینی می شود.


جراحی روش خلفی: بیشترین عمل جراحی برای اسکولیوز ایدیوپاتیک در بزرگسالان شامل فیوژن ستون فقرات خلفی با ابزار دقیق و پیوند استخوان است. این کار از طریق پشت انجام می شود، در حالی که بیمار روی شکم خود قرار دارد. در طی این عمل ستون فقرات با میله های سفت و راست و به دنبال آن فیوژن ستون فقرات صاف می شود. فیوژن ستون فقرات شامل اضافه کردن پیوند استخوان به ناحیه خمیده ستون فقرات است که باعث ایجاد اتحاد جامد بین دو یا چند مهره می شود. میله های فلزی متصل به ستون فقرات موجب اطمینان از مستقیم باقی ماندن ستون فقرات می شود.
این روش معمولاً در کودکان چند ساعت طول می کشد ، اما به طور کلی در بزرگسالان بیشتر زمان خواهد برد. با پیشرفت های اخیر در فنآوری، اکثر مبتلایان به اسکولیوز ایدیوپاتیک طی یک هفته از عمل جراحی می توانند برخی کارهای روزمره خود را انجام دهند و نیازی به بریسینگ بعد از عمل ندارند. اکثر بیماران در طی دو تا چهار هفته پس از جراحی قادر به بازگشت به مدرسه یا کار هستند و در طی چهار تا شش ماه می توانند کلیه فعالیت های قبل از جراحی را از سر بگیرند.

روش قدامی: بیمار در حین عمل به حالت عادی دراز می کشد و  جراح برش هایی را ایجاد می کند، ریه ها را خنثی کرده و یک دنده را جدا می کند تا به ستون فقرات برسد. عمل جراحی توراکوسکوپی با کمک ویدیو انجام می شود. این عمل جراحی کمتر تهاجمی نسبت به روش جراحی باز است. رویکرد قدامی ستون فقرات چندین مزیت بالقوه دارد: اصلاح بهتر ناهنجاری ، توانبخشی سریعتر بیمار ، بهبود بخشیدن به ستون فقرات و همجوشی بخش. معایب احتمالی این است که بسیاری از بیماران برای چندین ماه بعد از عمل نیاز به بریس دارند ، و این رویکرد خطر عوارض بالاتری دارد.


جراحی با حداقل تهاجم (MIS): گاهی اوقات فیوژن از طریق برش های کوچکتر از طریق MIS قابل انجام است. استفاده از فلوروسکوپی پیشرفته (تصویربرداری با اشعه ایکس در حین جراحی) و آندوسکوپی باعث بهبود دقت برش و قرارگیری سخت افزار شده و در حین فعال کردن یک روش MIS ، آسیب بافت را به حداقل می رساند. این نکته را باید در نظر داشته باشید که همه موارد به این روش قابل درمان نیستند و عوامل مختلفی در روش جراحی مورد استفاده نقش دارند.