گلیوما 

گلیوما شایع ترین نوع تومور مغز بزرگسالان است که 78 درصد از تومورهای بدخیم مغز را تشکیل می دهد. آنها از سلول های پشتیبان مغز به نام گلیا ناشی می شوند. این سلول ها به آستروسیت ها، سلول های اپنديمال و سلول های الیگودندروگلیال تقسیم می شوند. گلیوما بسته به موقعیت و میزان رشد آن می تواند بر عملکرد مغز تأثیر بگذارد و تهدید کننده زندگی باشد. به طور کلی ، گزینه های درمانی گلیوما شامل جراحی، پرتودرمانی، شیمی درمانی، هدفمند درمانی و آزمایشات بالینی تجربی است. علائم گلیوما از نظر نوع تومور و همچنین اندازه، محل و میزان رشد تومور متفاوت است.

علائم گلیوما شامل موارد زیر است:
-سردرد
-حالت تهوع یا استفراغ
-سردرگمی یا کاهش عملکرد مغز
-از دست دادن حافظه
-تغییر شخصیت یا تحریک پذیری
-مشکل با تعادل
-بی اختیاری ادرار
-مشکلات بینایی مانند تاری دید 
-مشکلات گفتاری
-تشنج به ویژه در شخصی که سابقه تشنج نداشته باشد

علل
مانند بیشتر تومورهای اولیه مغز، علت دقیق گلیوما مشخص نیست. اما عواملی وجود دارد که ممکن است خطر تومور مغزی را افزایش دهد.

عوامل خطر
سن:
خطر ابتلا به تومور مغزی با افزایش سن افزایش می یابد. گلیوما در بزرگسالان بین 45 تا 65 سال متداول است. با این حال، تومور مغزی در هر سنی ممکن است رخ دهد. انواع خاصی از گلیوما مانند اپیدیموما و آستروسیتومهای پیلوسیتیک در کودکان و بزرگسالان بیشتر دیده می شود.
قرار گرفتن در معرض تابش: افرادی که در معرض راديوتواپي براي جمجمه مغز  قرار ميگيرند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به تومور مغزی ميباشند. 
سابقه خانوادگی گلیوما: داشتن سابقه خانوادگی گلیوما می تواند خطر ابتلا به آن را دو برابر کند. برخی از ژن های ضعیف با گلیوما همراه بوده اند، اما برای تأیید ارتباط بین این تغییرات ژنتیکی و تومورهای مغزی، مطالعه بیشتری لازم است.