مننژیوما 

مننژیوما شایع ترین تومور خوش خیم داخل جمجمه است، که شامل 10 تا 15 درصد کل نئوپلاسم های مغزی است. درصد بسیار کمی از این نوع تومور بدخیم هستند. این تومورها اغلب رشد کند دارند. 90٪ خوش خیم هستند (سرطانی نیستند).
اگرچه بیشتر مننژیوما در مغز رخ می دهد، اما گاهی اتفاق می افتد که در قسمت هایی از نخاع هم رشد کنند.
غالباً مننژیوما علائمی ایجاد نمی کند و نیازی به درمان فوری ندارد. اما رشد مننژیوم خوش خیم می تواند مشکلات جدی ایجاد کند. در بعضی موارد، چنین رشدی می تواند کشنده باشد.
این تومور در زنان بیشتر از مردان اتفاق می افتد.

علل و عوامل خطر مننژیوما
علل مننژیوما ناشناخته است. با این حال، چند عامل خطر شناخته شده وجود دارد:
-قرار گرفتن در معرض تابش
-ابتلا به نوروفیبروماتوز نوع 2 
-اختلال ژنتیکی
-آسیب های قبلی نیز ممکن است یک عامل خطر باشد، اما  مطالعه ای که اخیرا انجام شده نتوانسته این موضوع را تأیید کند

همچنین مننژیوما در جاهایی که شکستگی جمجمه رخ داده است یافت شده است. 
آنها در مکانهایی یافت شده اند که غشای اطراف آن زخم خورده است.

برخی تحقیقات حاکی از ارتباط بین مننژیوما و هورمون پروژسترون است.
زنان میانسال بیش از دو برابر مردان احتمال ابتلا به مننژیوم دارند. بیشتر مننژیوماها بین 30 تا 70 سالگی رخ می دهد. در کودکان بسیار نادر است.

علائم مننژیوما
از آنجا که بیشتر مننژیوما بسیار آهسته رشد می کند، لذا علائم به تدریج بروز می کند. شایع ترین علائم شامل موارد زیر است:

-سردرد
-تشنج
-تاری دید
-ضعف در بازوها یا پاها
-مشکلات گفتاری

تشخیص مننژیوما
مننژیوما قبل از شروع علائم به ندرت تشخیص داده می شود.
اگر علائم احتمال وجود تومور را تقویت کند، پزشک ممکن است دستور سي تي اسکن يا MRI مغزی را بدهد. اینها به پزشک کمک می کند تا مننژیوم را پیدا کند و اندازه آن را تعیین کند.